امامزاده ابراهیم در شیراز در محله لب آب در نزدیکی گورستان دارالسلام واقع شده است. این بقعه که مدفن یکی از فرزندان امام هفتم، امام موسی کاظم (ع) است، توسط یکی از سرداران فارس به نام زکیخان ساخته شده است.
حرم امامزاده در وسط یک حیاط قرار گرفته و آن را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرده است. در قسمت شمالی تصویر چند صحنه از صحنههای واقعه کربلا و قیامت بر روی کاشیهای هفت رنگ، بر وی پیشانی حرم دیده میشود. در وسط حیاط، دربخش شمالی حوضی مستطیل شکل وجود دارد. در قسمت جنوبی نیز طاقنماهایی وجود دارد که به اتاق یا آرامگاههای خصوصی تبدیل شده است.
حرم امامزاده به شکل صلیب ساخته شده و شامل چهار شاهنشین است که مرقد امام در شاهنشین جنوبی واقع شده و معجر چوبی منبت کاری شدهای بر روی آن قرار گرفته است. گنبد امامزاده هیچ تزیینی ندارد، اما در داخل حرم زیر گنبد آیینهکاری و مقرنس کاری شده است. دیوارهها به صورت طاقنما هستند. ازارهها در بعضی قسمتهای داخل حرم از سنگ مرمر تا ارتفاع ۲/۱ متر است. دیوارهها و سقف توسط حاج جعفر دالکی آیینهکاری شده است. درِ ورودی آرامگاه چوبی و قدیمی است که با دو پله به هشتی گنبدار باز میشود و وارد حیاط جنوبی میشود. در سه جبهه دیگرنیز آرامگاههای خانوادگی قرار دارد که دیوارههای آنها طاقنماست.
این بنا در تاریخ۱۳/۵/ ۱۳۸۰ با شماره ۴۵۱۶ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
منابع: بناهای تاریخی و آثار هنری جلگه شیراز، علینقی بهروزی، انتشارات اداره کل فرهنگ و هنر استان فارس، ۱۳۴۹، ص ۱۷۱ / دایرهالمعارف بناهای تاریخی ایران در دوره اسلامی، بناهای آرامگاهی، ویرایش محمدمهدی عقابی، پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی، ۱۳۷۶، ص ۱۳۳، ۲۲۸ / دایرهالمعارف تشیع، زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی، بهاءالدین خرمشاهی، مؤسسه دایرهالمعارف تشیع، با همکاری سازمان نشر یادآوران، تهران، ۱۳۷۱، ج ۳، ص ۳۱۳.
کوروش کمالی سروستانی
