از آثار تاریخی دوران قاجاریه است که در کنار جاده اصلی شیراز به بوشهر بعد از روستای خانزنیان، در حدود ۴۰ کیلومتری شهر شیراز به موازات و سمت راست پل جدید واقع شده و توسط میرزا ابوالحسنخان وزیر ملقب به مشیرالملک ساخته شده است.این پل از مصالح سنگ و گچ ساخته شده و در ساخت پیها و بسترسازی بین دهانهها از مصالح سنگ با ملاط ساروج استفاده شده است. پل دارای دهانههایی با طاقهای جناغی است. بزرگترین دهانه پل در مرکز و کوچکترین آنها در بخش انتهای پل واقع شده است. بخش ورودی پل و در فاصله بین دهانهها بر لبه پایهها موج شکنهای نوک تیز به شکل عدد ۸ ایجاد شده است که این موج شکنها از پل در موقع برخورد جریانهای سیلابی حفاظت میکنند. بخش خروجی پل نیز در فاصله بین دهانهها با جرزهای نیمدایرهای پشتیبانی میشود که پایههای پل را با فرم خاص خود در برابر گردش آب ناشی از اختلاف سرعت در خروجی پل حفاظت میکند. در نمای پل از سنگهای تراش به صورت رگچین استفاده شده که در دهانه قوسها به تبعیت از قوس و به شیوه رومی اجرا شده است. در انتهای شرقی پل قبل از شروع دهانهها فضایی اتاق مانند با سقف گنبدی ایجاد شده است.این پل هم اکنون مورد استفاده نیست، اما در گذشته و قبل از ساخت پل جدید، جاده شیراز ـ بوشهر را به هم متصل میکرد. در نمای پل از سنگهای تراشخورده به صورت رگچین استفاده شده است. در گذشته بخشهایی از پایههای پل تعمیر شده و در بین سنگ نمای موجشکنها با استفاده از سیمان بندکشی شده است. اخیراً اداره راه و ترابری جهت حفاظت پل جدید اقدام به خاکبرداری در کنار پل قدیمی نموده و با جابهجا کردن خاکها و مسدود ساختن برخی دهانههای پل، آب را به زیر یکی از پایهها هدایت نموده که این عمل موجب فرسایش پایه مذکور شده است. هماینک بخشهای زیادی از پل تخریب شده.این پل در تاریخ ۴/۵/ ۱۳۷۸ با شماره ۲۴۱۱ در فهرست آثار ملی ثبت گردیده است.
منابع: اسناد سازمان میراث فرهنگی استان فارس/ تحقیقات میدانی / دایره المعارف بناهای تاریخی ایران در دوره اسلامی، بناهای عامالمنفعه، کاظم ملازاده، مریم محمدی، پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی، ۱۳۷۹،ص۱۴۷.
کوروش کمالی سروستانی
