شب سعدی، پاسداشت دکتر مظاهر مصفا

 “منّت خدای را عزّوجل که ما را یاری داد تا با بضاعتی اندک، در حد توان خویش و نه در خور شیخ بزرگ، مرکز سعدی‌شناسی را بنیان نهیم پیش‌کشِ او، گرچه «چراغ پیش آفتاب پرتویی ندارد و منارۀ بلند در دامن کوه الوند پست می‌نماید».

سعدی یگانه‌ای است که سِحْر کلامش به غایت اعجاز دست می‌یازد و از آن روست که ذکر جمیلش در افواه عوام افتاده و صیت سخنش را که در بسیط زمین رفته، همچون شکر می‌خورند و رقعۀ منشآتش را چو کاغذ زر می‌برند. سعدی، بزرگ مردی است که در نشیمن عزلت خویش روح سخن را چنان می‌پرورد که باد خزان را بر آن دست تطاول نمی‌باشد و گردش زمان، عیش ربیعش را به طیش خریف مبدل نمی‌سازد، چرا که پیوسته بر این باور است که «هر چه نپاید، دلبستگی را نشاید» و از این روی برای نزهت ناظران و فسحت حاضران «گلستان» را در حسن معاشرت و آداب محاورت در لباسی که متکلمان را به کار آید و مترسلان را بلاغت بیافزاید، تصنیف می‌کند.