این محوطه به صورت تپهای باستانی به ابعاد ۸۵×۸۷ متر و ارتفاع حداکثر ۲ متر غربیترین محوطهای است که بین سرگاه و نوآباد شهرستان مهر قرار دارد. آثار معماری گچ و سنگ در اکثر بخشهای آن به ویژه بخش شرقی در سطح تپه مشاهده میشود. آثار سفالی این تپه نیز همانند سایر تپهها دچار تغییر شده، اما آن چه امروزه در سطح این تپه مشاهده میشود، آثار سفالهای دورههای تاریخی و قرون اولیه اسلامی است. هر چند که تکههایی از سفالهای دوره متأخر نیز در این محل مشاهده میشود، اما به نظر میرسد بنای این تپه، تپهای تاریخی است.
در ضلع شرقی این تپه، قطعه سنگی شیاردار شبیه ساقههای نخلی شکل در پایه آتشدان امامزاده حاصل علامرودشت به دست آمده که ابعاد تقریبی آن در حدود ۱۵×۱۰ سانتیمتر است. این بخش که به صورت یک برگ پهن از ساقههای نخلی شکل پایه آتشدان امامزاده حاصل است، احتمالاً پایهای از آتشدانی بوده که در این محل وجود داشته و تخریب شده و تنها بخش کوچکی از آن باقی مانده است.علاوه بر آثار دوره پیش از اسلام و آثار سفالهای لعابدار دوره اسلامی، در سطح این تپه، دو سنگ صندوقچهای مزیّن به خطوط ثلث وجود دارد که در حال تخریب است. به نظر میرسد از این محل در دوره متأخر اسلامی برای قبرستان استفاده شده است. این محوطه چهارگوش که در حدود یک هکتار وسعت دارد، یکی از مهمترین محوطههای دوره تاریخی و اسلامی است. آثار سفالهای لعابدار قرون اولیه اسلامی این محوطه شباهت زیادی با آثار دوره اسلامی سیراف دارد.این محوطه در تاریخ ۱۱/۶/۱۳۸۲ با شماره ۹۸۱۶ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
منابع: بررسی آثار دشتهای پسکرانهای خلیج فارس: دارالمیزان و گلهدار، لامرد، علا مرودشت، مصیب امیری، شیراز، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری فارس و دانشنامه فارس، ۱۳۸۴، ص ۱۵.
کوروش کمالی سروستانی
