دارالشفاء مدرسه و بیمارستانی است که به فرمان شاه شجاع مظفری (م ۷۸۶ه..ق) در محله لب آب شیراز در یکی از کوچههای منصوریه در خیابان بینالحرمین ساخته شده است. در دارالشفاء ضمن آن که به معالجه بیماران پرداخته میشد، طب و سایر علوم معقول و منقول نیز تدریس میشد. به باور برخی از پژوهشگران حافظ در این دارالشفاء تفسیر قرآن مینموده و علامه میر سید شریف جرجانی (۷۴۰ ـ ۸۱۶ه..ق) نیز صرف و نحو و منطق را تدریس میکرده. تولیت این مدرسه با علامه جرجانی بوده است.دارالشفاء بنایی چهارگوش است که از آجر و ملاط سیمان ساخته شده است. دارای دو در ورودی و دو در خروجی است. در وسط آن مقبره میر سید شریف جرجانی قرار گرفته است. بر روی سنگ قبر وی نگاشته شده: «آرامگاه سید شریف جرجانی، متکلم و نویسنده نامی ایران که در سال ۷۴۰ه..ق متولد و در سال ۸۱۶ه..ق وفات یافت. در سال ۷۷۹ه..ق توسط سعد بن سعید الامنی به شاه شجاع مظفر معرفی شد. او مقدمش را گرامی داشت و در مدرسه دارالشفاء مشغول تدریس شد. در سال ۷۸۹ه..ق که امیر تیمور به شیراز آمد، این دانشمند را به سمرقند برد که پس از مرگ تیمور به سال ۸۰۷ه..ق جرجانی به شیراز بازگشت و تا آخر عمر در این شهر بماند». هم اینک از این مجموعه تنها سنگ قبر میرسید شریف جرجانی، چهار ستون و طاق و گنبدی برفراز مقبره وی باقی مانده است.
منابع: آثار عجم، فرصتالدوله شیرازی، انتشارات بامداد، ۱۳۶۲، ص ۴۵۹ / اقلیم پارس، سید محمدتقی مصطفوی، نشر تابان، تهران، ۱۳۶۴، ص ۳۸۵ / بزرگان شیراز، رحمتاللّه مهراز، انتشارات انجمن آثار ملی، شیراز، ۱۳۴۸، ص ۲۹۴ / بزرگان نامی پارس، محمدتقی میر، انتشارات دانشگاه شیراز، ۱۳۶۸، ج ۱، ص ۴۷۰ / بناهای تاریخی و آثار هنری جلگه شیراز، علینقی بهروزی، انتشارات اداره کل فرهنگ و هنر استان فارس، ۱۳۴۹، ص ۱۸۵ / تاریخ بافت قدیمی شیراز، کرامتاللّه افسر، انتشارات انجمن آثار ملی، تهران، ۱۳۵۳، ص ۴۶ / شیراز در گذشته و حال، حسن امداد، اتحادیه مطبوعاتی فارس، ص ۲۱۶ / شیراز، شهر جاویدان، علی سامی، انتشارات نوید شیراز، ۱۳۶۳، ص ۵۸۹، ۴۷۹ / فارسنامه ناصری، حاج میرزا حسن حسینی فسایی، تصحیح و تحشیه منصور رستگار فسایی، امیرکبیر، تهران، ۱۳۶۷، ص ۹۴۳ / لغتنامه دهخدا، علیاکبر دهخدا، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۲، ج ۶، ص ۹۰۱۵ و ج ۹، ص ۱۲۴۱۸.
کوروش کمالی سروستانی