آثار تاریخی دوران صفویه در شهرستان فیروزآباد است که در بخش قیر و کارزین، کیلومتر ۳۵ جاده قیر به هنگام، ۷۰۰ متر پس از مجتمع شرکت نفت واقع شده است.اصل این بنا مربوط به دوران صفویه بوده که پس از آن در دوران قاجاریه الحاقاتی بدان افزوده شده است.مصالح به کار رفته در ساخت این بنا لاشه سنگ با ملاط گچ میباشد. ورودی بنا که در ضلع شرقی واقع شده است، در دوره قاجار دستخوش تغییراتی شده به گونهای که هم اکنون به صورت روباز میباشد، در حالی که اصل بنا سردری پوشیده داشته که بدنه آن نیز با گچ اندود شده است. در ضلع شرقی، در جهت شمالی ـ جنوبی بنا نورگیری به ابعاد ۷۰×۵۰ سانتیمتر وجود دارد. بدنه بیرونی بنا به طور کامل به صورت اندود گچ بوده که به تدریج فرو ریخته است. طریقه چیدن دیوارهای امامزاده به گونهای است که بین سنگهای به کار رفته در بنا، ملاط بسیار زیادی به کار رفته که این کار از ویژگیهای معماری در دوران اسلامی است. ارتفاع گنبد تا پشت بام بنا ۵/۲ متر است. در ساق گنبد چهار نورگیر به ابعاد ۵۰×۵۰ سانتیمتر جهت تأمین روشنایی فضای داخلی بنا به کار رفته است. ارتفاع دیوارهای بیرونی بنا تا سطح زمین فعلی ۲ متر و ارتفاع بنا از نوک گنبد تا سطح زمین فعلی ۵/۴ متر است.ضخامت دیوارهای این بنا ۷۵ سانتیمتر است. بدنه داخلی این امامزاده با گچ اندود شده و جهت زدن سقف این بنا از عرقچین استفاده شده است. تزیینات داخلی این امامزاده نیز کاربندیهای موجود است. سنگ قبری در این بنا وجود دارد که مربوط به ۱۴۰ سال پیش از این است. این سنگ قبر، سنگ اصلی امامزاده نیست و جهت پیدا کردن سنگ قبر اصلی نیاز به حفاری است.این امامزاده در تاریخ۲۳/۱۱/ ۱۳۸۰ با شماره ۴۷۳۶ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
منابع:اسناد سازمان میراث فرهنگی استان فارس / تحقیقات میدانی.
کوروش کمالی سروستانی
